Za siedmioma instalacjami, za siedmioma zbiornikami, w Królestwie Azotowym żył sobie pewien Czarodziej Winowajca. Nazywano go tak nie dlatego, że czynił zło, lecz dlatego, że mieszkańcy przypisywali mu każde nieszczęście.

Gdy spadł deszcz:

• To przez Czarodzieja!

Gdy nie spadł:

• Także przez Czarodzieja!

Pewnego dnia król wymienił nadwornego kucharza.

• Kto za tym stoi? – zapytały Dworskie Związki.
• Czarodziej Winowajca! – odpowiedział tłum.

Tydzień później wymieniono stajennego.

• To też on! – zakrzyknęli wszyscy.

Mijały miesiące. Zmieniali się dyrektorzy, doradcy, strażnicy bram i hodowcy smoków. Za każdym razem winny był oczywiście ten sam człowiek.

W końcu pewnej jesieni król ogłosił:

• Dziś następuje zmiana czasu. Na zmianie nocnej wszyscy będą pracować o godzinę dłużej.

W sali zaległa cisza.

Po chwili jeden z dworzan nieśmiało zapytał:

• Czy… czy to też wina Czarodzieja Winowajcy?

Na co przewodniczący Dworskich Związków odparł:

• Jeszcze nie sprawdziliśmy, ale wszystko wskazuje na to, że tak!

Wtedy nawet dworskie kury zaczęły się śmiać, a stary smok zauważył:

• Jeśli jeden człowiek odpowiada za wszystko, to albo jest najpotężniejszym czarodziejem świata, albo komuś zabrakło pomysłów na znalezienie prawdziwych przyczyn problemów.

I podobno od tej pory, gdy w królestwie psuła się pogoda, zacinał zegar albo kwaśniało mleko, mieszkańcy najpierw sprawdzali fakty, a dopiero potem szukali winnego.

Morał: Kiedy jedna osoba rzekomo odpowiada za wszystko, często oznacza to, że nikt nie chce brać odpowiedzialności za coś konkretnego.