To, co wydarzyło się między 18 maja a 23 lipca, jest pokazem braku konsekwencji, braku szacunku i braku odpowiedzialności ze strony państwa -Ministerstwa Aktywów Państwowych wobec pracowników Grupy Azoty.

Najpierw minister Wojciech Balczun 18 maja podczas spotkania w Tarnowie z przedstawicielami zakładowych Organizacji Związkowych z wszystkich spółek Grupy Azoty publicznie deklaruje przychylność  na powołanie w ramach Zespołu Trójstronnego ds. Branży Chemicznej podstolika ds. Grupy Azoty. Padają słowa, które miały odbudować zaufanie i pokazać, że rząd chce współpracować.

Dla strony społecznej była to ważna deklaracja – oznaczała otwarcie przestrzeni do bardziej szczegółowych rozmów, analiz i wypracowania rozwiązań dotyczących przyszłości spółki, jej pracowników oraz bezpieczeństwa przemysłowego. Odebrano to jako sygnał, że wreszcie zaczyna się prawdziwy dialog.

Tymczasem 23 lipca podczas spotkania Zespołu Trójstronnego ds. Branży Chemicznej, przedstawiciel MAP odmówił powołania podstolika. To decyzja całkowicie sprzeczna z wcześniejszymi ustaleniami. Decyzja, która wygląda jak odwrócenie się plecami do pracowników. Decyzja, która pokazuje, że słowa ministra były tylko deklaracją bez pokrycia.

Czy to jest poważne traktowanie partnerów społecznych? Czy tak wygląda odpowiedzialność wobec jednej z najważniejszych spółek strategicznych w Polsce? Czy tak buduje się zaufanie?

Nie. To nie jest dialog. To jest pozorowany dialog.

Pracownicy Grupy Azoty mają prawo oczekiwać rzetelności, przewidywalności i szacunku. Mają prawo wiedzieć, dlaczego MAP zmienia zdanie. Mają prawo domagać się konsekwencji w działaniach państwa.

Jeśli rząd chce rozmawiać – niech rozmawia naprawdę. Jeśli chce współpracować – niech dotrzymuje słowa. Jeśli chce budować przyszłość Grupy Azoty – niech zacznie od uczciwości wobec ludzi, którzy tę firmę tworzą.